به گزارش عتبه نیوز، اکنون که در دهه کرامت قرار داریم و دل‌های عاشقان در حال‌وهوای میلاد حضرت معصومه (س) و امام رضا (ع) می‌تپد، بازگشت به خاطره‌ای ۱۵ساله از یک نذر خاموش، معنایی تازه پیدا می‌کند.

۱۵ سال پیش، یک پزشک متعهد و عاشق خدمت، در اوج بی‌ادعایی دستگاه سونوگرافی‌ای را به دارالشفای امام (ع) اهدا کرد؛ اقدامی که او آن را کوچک‌ترین قدم ممکن در برابر لطف و بزرگواری امام مهربانی‌ها، می‌داند.

او درباره آن روزها می‌گوید:

حقیقتش حس خاصی نداشتم… فقط خوشحال بودم. فکر می‌کردم امام رضا (ع) اجازه داده این کار کوچک را انجام بدهم. همیشه برایم این شعر زنده می‌شد: یار پسندید مرا.

سال‌ها گذشت و خدمت او در میان انبوه فعالیت‌های درمانگاه گم شد، تا اینکه چندی پیش و در آستانه دهه کرامت تماسی از سوی خبرنگار آستان قدس رضوی همه چیز را دوباره زنده کرد. تماس کوتاه بود، اما برای او بازگشت همان حس نورانی بود که سال‌ها در دلش مانده بود.

او می‌گوید: باورم نمی‌شد… حس کردم دیده شده‌ام. حتی بیشتر از روزی که آن دستگاه را اهدا کردم خوشحال شدم.

این استاد دانشگاه که امروز افتخار خادمی حرم حضرت معصومه (س) را نیز بر عهده دارد، مهم‌ترین اثر این کار خیر را نه در دستگاه، نه در ساختمان دارالشفا، بلکه در دل انسان می‌بیند و معتقد است: اثر این کارها اول‌ازهمه روی خود اهداکننده است. دعاهای بیماران هم همیشه بدرقه راه چنین آدم‌ها می‌شود.

او در پایان پیامی روشن برای همکاران و خیرین دارد: فرصت‌ها خیلی زود از دست می‌روند. اگر کسی توان کمک دارد، همین حالا اقدام کند. در واقع ما بیشتر از نیازمندان به این کارهای خیر نیاز داریم.

این روایت، در روزهایی که شهر غرق در جشن‌های دهه کرامت است، یادآوری آرامی است از اینکه گاهی یک‌قدم کوچک در راه خدمت، سال‌ها بعد به روشنایی بزرگی در دل انسان تبدیل می‌شود.