به گزارش عتبه نیوز، صبح سه‌شنبه، ۱۹ آبان‌ماه ۱۴۰۵، هنوز باران بر حیاط دبیرستان دخترانه امام رضا علیه‌السلام واحد ۷ می‌بارید که دخترانی با شال‌های سبز خادمی و شاخه‌های گل رز در دست، چشم‌انتظار رسیدن مهمانی بودند که نامش را نمی‌دانستند؛ اما به حرمت راهی که رفته بود، از پیش دوستش داشتند. قرار بود پیکر مطهر شهیدی گمنام از جزیره مجنون، ساعت هفت صبح، مهمان مدرسه باشد؛ مهمانی که آمدنش، حال‌وهوای آن صبح بارانی را برای همیشه در خاطره حاضران، ثبت کرد.

نذری که به انتظار نشست

پیش از آنکه صدای آمبولانس در خیابان بپیچد، دل‌شوره میزبانی در مدرسه جریان داشت. در اتاق جلسات، میان گفت‌وگوها و تدارکات، یک پرسش مدام در ذهن‌ها می‌چرخید: «آیا شهید می‌پذیرد ما میزبانش باشیم؟»

زهرا یاراحمدی؛ مدیر مدرسه، روز قبل و در جریان شیفت خادمی خود نذر کرده بود شهیدی به مدرسه بیاید تا دختران امام رضایی میزبان پیکر مطهرش باشند. حالا خبر میزبانی از شهید گمنام، آن نذر را به خاطره‌ای زنده و پرمعنا، تبدیل کرده بود.

مسئولان مدرسه نیز در میان آماده‌سازی مراسم، لحظه‌ای از پیگیری کارها غافل نمی‌شدند. گاهی زیر لب دعا می‌خواندند و از دیگران می‌خواستند برای برگزاری هرچه بهتر مراسم، تمام تلاش خود را بکنند. نگرانی و شوق را می‌شد در رفتار و حرکاتشان دید؛ انگار همه چیز باید برای آمدن مهمانی که قرار بود تنها دقایقی در مدرسه بماند، به بهترین شکل، مهیا شود.

چشم‌هایی که به راه مانده بود

صبح سه‌شنبه، حیاط مدرسه رنگ دیگری داشت. باران می‌بارید و دخترانی که برای استقبال انتخاب شده بودند، با شال‌های سبز خادمی بر دوش، در ورودی مدرسه ایستاده بودند. شاخه‌های گل رز در دست‌هایشان بود و عطر اسپند در فضای انتظار، می‌پیچید.

هر لحظه نگاه‌ها به مسیر بازمی‌گشت. تا اینکه آمبولانس حامل پیکر مطهر شهید به مدرسه نزدیک شد، بغض‌ها شکست و اشک‌ها بر گونه‌ها نشست. دیگر انتظار به پایان رسیده بود؛ مهمان رسیده بود.

فاطمه، یکی از دانش‌آموزان، از تجربه‌ای می‌گفت که برای نخستین بار آن را از نزدیک لمس می‌کرد: «تابه‌حال میزبان شهید نبوده‌ام.» برای او، گمنامی این شهید فقط نداشتن نامی شناخته‌شده نبود؛ اندوهی بود از اینکه جوانی برای دفاع از کشور و آرامش مردم ازجان‌گذشته و هنوز هویت او برای بازماندگان، ناشناخته مانده است.

سلام برادر؛ خوش آمدی پهلوان

با ورود آمبولانس، فضای مدرسه از عطر گلاب پر شد. زمزمه سلام‌ها و خوشامدگویی‌ها در میان جمعیت پیچید: «سلام، خوش اومدی برادر... خسته نباشی پهلوان!»

پیکر مطهر شهید، با ذکر صلوات، به جایگاه پیش‌بینی‌شده منتقل شد. مداحی امیر عارف در فضای مراسم طنین انداخت و هرکس به زبان دل با مهمان گمنام سخن گفت. دعاها یکی پس از دیگری بالا می‌رفت؛ یکی برای قبولی در کنکور، دیگری برای سلامتی مادرش، دانش‌آموزی برای برادر سربازش و دیگری برای عزت و سربلندی کشور.

در میان آن همه نگاه و اشک، تصویری بیش از همه در ذهن می‌ماند: دختری که سربه‌زیر انداخته و به میله‌ای تکیه داده بود. بی‌صدا گریه می‌کرد و دو خادم از بالای سرش گلبرگ می‌پاشیدند. نه نیازی به سخن‌گفتن بود و نه پرسیدن از حالش؛ اشک‌هایش، خود روایت روشنی از آن لحظه بود.

از خاطرات مادر شهید تا روزهای جنگ

در ادامه مراسم، راوی دفاع مقدس، از خاطرات مادر شهدا و روزهای جنگ می‌گفت؛ روایتگری او، دانش‌آموزان را به روزهایی برد که مادران و خانواده‌ها، چشم‌انتظار بازگشت عزیزانشان بودند و جوانانی برای دفاع از سرزمینشان راهی میدان شدند.

در آن صبح بارانی، فاصله میان نسل امروز و روزهای جنگ، با شنیدن خاطرات و حضور پیکر شهید کوتاه‌تر شده بود. دخترانی که تا پیش از آن، نام جزیره مجنون را در کتاب‌ها و روایت‌ها شنیده بودند، حالا میزبان شهیدی از همان سرزمین بودند؛ شهیدی که گمنامی‌اش، چیزی از بزرگی راهش، کم نمی‌کرد.

عهدی که در دل‌ها ماند

لحظه خداحافظی از راه رسید؛ اما دل‌کندن از مهمانی که با آمدنش، حال‌وهوای مدرسه را دگرگون کرده بود، آسان نبود. دختران امام رضایی در پایان مراسم، با امام رضا (ع) عهد بستند که ادب و وفاداری را در رفتار و زندگی خود پاس بدارند؛ عهدی که قرار بود یاد این میزبانی را از یک خاطره فراتر ببرد و به مسئولیتی در زندگی روزمره تبدیل کند.

پیش از پایان برنامه، سیب‌هایی میان حاضران توزیع شد که روی آنها نوشته بودند: «این سیب بهانه است؛ شیرینی زندگی با مهر مادرانه حضرت زهراست». پس از آن نیز آش نذری در حیاط خیس مدرسه میان حاضران توزیع شد؛ سهمی از نذری در صبحی که با نام شهید و یاد حضرت زهرا (س)، گره‌خورده بود.

مهمانی که رفت، اما خاطره اش ماند

مراسم به پایان رسید، اما حال‌وهوای آن صبح هنوز در مدرسه جریان داشت. دانش‌آموزانی که برای تشکر از عوامل برنامه مراجعه می‌کردند، از تجربه‌ای می‌گفتند که به تعبیر خودشان، متفاوت و وصف‌ناشدنی بود. برای آنها، میزبانی از شهید گمنام فقط حضور در یک مراسم نبود؛ فرصتی بود برای دیدن، شنیدن و لمس‌کردن بخشی از تاریخ و ایثار مردانی که شاید نامشان را ندانند، اما امنیت و آرامش امروز را، مدیون فداکاری آنان‌اند.

باران آن صبح، گل‌های رز، شال‌های سبز خادمی، عطر گلاب و اشک‌های بی‌صدای دختران، در کنار هم تصویری ساختند که از یادها نمی‌رود. شهید گمنام از مدرسه رفت، اما پرسشی را در دل‌ها باقی گذاشت: ما برای پاسداشت راه آنان، چه خواهیم کرد؟

شاید پاسخ این پرسش، همان عهدی باشد که دختران امام رضایی در پایان مراسم بستند؛ عهد به ادب، وفاداری و ادامه‌دادن راهی که با ایثار، آغاز شده است.