به گزارش عتبه نیوز، شب میلاد امام رضا (ع) است شبی که مشهد، شهر نور و بارگاه خورشید هشتم را در آغوش می‌گیرد و هر کوچه‌اش بوی مهربانی می‌گیرد. از ساعتی پیش از غروب، صحن‌های حرم مطهر رضوی پر می‌شود از مردمی که چشم‌انتظارند، انتظار لحظه‌ای که نقاره‌ها بر بام گلدسته‌ها طنین افکنند و بشارت میلاد امام رئوف (ع) را در شهر منتشر کنند.

هوا بوی تازگی دارد. نسیم خنک صحن انقلاب از میان پرچم‌های سبز و سه‌رنگی که در دست زائران بالا می‌رود، عبور می‌کند.

لحظه فرارسیده است. صحن در سکوتی سنگین، اما شیرین فرو می‌رود؛ سکوتی که انگار همه آن را نفس می‌کشند. سپس ناگهان صدای طبل، آرام، اما محکم، فضا را می‌شکافد. یک ضرب، دو ضرب… و بعد کرناها که نوایی بشارت‌گونه سر می‌دهند. گویی صدا از آسمان از دل گلدسته‌ها و از عمق تاریخ می‌آید.

موجی از صلوات، صحن را پر می‌کند. مردم دست‌ها را بالا می‌آورند و لب‌ها به ذکر می‌چرخد. مادرانی که کودکانشان را در آغوش گرفته‌اند، با هر ضرباهنگ نقاره، آرام نوازششان می‌کنند، شاید تا این لحظه برای همیشه در خاطر کوچک‌شان بماند. جوانی تلفن همراه خود را بالا می‌برد و از گلدسته‌ها فیلم می‌گیرد، اما چشمانش بر صفحه نیست، بر آسمان دوخته شده است، بر جایی که نور و صدا به هم گره خورده‌اند.

نوای نقاره‌ها، شاد است، اما وقار دارد، چنان که گویی شادی را نیز با احترام بیان می‌کند. هر ضرب طبل، معنایی دارد و هر دمیدن در کرنا، نشانه‌ای از سرور و اعلان میلاد است. زائران، این نوا را با تمام جان می‌شنوند. برخی اشک می‌ریزند، برخی لبخند می‌زنند و برخی زیر لب، نام امام رضا (ع) را تکرار می‌کنند، نامی که برای همه پناه و امید است.

با ادامه آیین، صحن انقلاب رنگ دیگری می‌گیرد. نور طلایی گلدسته‌ها بر چهره‌های مردم می‌افتد، چهره‌هایی که از راه‌های دور آمده‌اند تا این لحظه را با تمام وجود تجربه کنند. گروهی از خادمان، در کنار نقاره‌خانه دیده می‌شوند که با دقت به هماهنگی نواها توجه دارند. هرچند از پایین فقط سایه‌هایی دیده می‌شود که در پس نور گلدسته‌ها حرکت می‌کنند، اما همه می‌دانند که آن بالا، صدای دل‌ها را بر آسمان می‌برند.

نقاره‌ها که به اوج می‌رسند، لحظه‌ای احساس می‌کنی زمین و آسمان نزدیک‌تر شده‌اند. گویی تمام شهر در حال گوش سپردن است. حتی کبوترانی که بر فراز صحن پرواز می‌کنند، با ریتم نواها اوج می‌گیرند و تصویری از مهربانی بر آسمان مشهد می‌کشند.

سرانجام نواها آرام می‌گیرند، طبل آخر، کرنا آخر… و دوباره سکوت. اما سکوتی دیگر، سکوتی گرم و نورانی. مردم آهسته ذکر می‌گویند و اشک‌های خشک نشده را از گونه‌ها پاک می‌کنند. نقاره‌ها تمام شده‌اند، اما در دل‌ها همچنان می‌نوازند.

شب میلاد امام رضا (ع)، بار دیگر ثابت می‌کند که صدای نقاره‌ها فقط یک نغمه نیست خاطره‌ای است، پیوندی است و نشانه‌ای از عشق بی‌پایان مردم به امام مهربانی‌ها.