در دنیایی که سرعت فناوری و هراسِ ناشی از جست‌وجوهای اینترنتی، بیماران را بیش از پیش مضطرب کرده است، یافتنِ طبیبی که «صبر» را پیش از «تشخیص» تجویز کند، غنیمت است. دکتر حسین آزاد، با پشتوانه‌ی ۳۳ سال خدمت صادقانه در عرصه پزشکی، نه‌تنها یک پزشک، بلکه همراهی دلسوز برای دردمندان است.

مهم‌تر از «درمان» ...

دکتر آزاد در کلامی ساده، اما عمیق، فلسفه کاری خود را این‌گونه تعریف می‌کند: «مدل کار من این است که به مریض آرامش می‌دهم و مریض را نمی‌ترسانم».

درحالی‌که پزشکیِ مدرن گاهی به سمتی می‌رود که بیمار را با آزمایش‌های متعدد و احتمالات وحشتناک تشخیص‌های اینترنتی، بیش‌ازپیش نگران می‌کند. دکتر آزاد معتقد است نیمی از شفای بیمار، در «آرامش قلب او» نهفته است.

او با ۳۳ سال سابقه، نیک می‌داند که هراس، ویروس بسیاری از بیماری‌هاست. برای او، مریضی که وارد اتاق می‌شود، پیش از آنکه نیازمند قرص یا شربت باشد، نیازمند نگاهی است که بگوید: «نگران نباش، تو این مسیر را تنها طی نمی‌کنی».

دکتر آزاد می‌گوید خود، سال‌هاست اهل دارو نیست و به‌جای آن، به ورزش و سبک زندگی سالم دل‌بسته است. او همین نگاه را به مراجعینش نیز منتقل می‌کند: «به مریض‌ها بیشتر توصیه‌ام این است که زیاد دارو نخورند، زیاد نگران نباشند».

اما او چگونه بیمار را درمان می‌کند؟ او باور دارد که برای روحِ بیمار، هیچ دوایی به‌اندازه «شنیده‌شدن»، مؤثر نیست. فرد مریضی که داخل اتاق مامی آید، باید کار روان‌شناسی برایش انجام شود؛ تا ببینیم وضعیتش در چه مرحله‌ای است واین یعنی، پزشکِ امروز، نه‌تنها با گوشیِ پزشکی که با «گوشِ شنوا» بیماران را معاینه می‌کند.

پزشک باظرافت تمام، گاه با یک شوخیِ به‌موقع و گاه با کلامی جدی، گره از کارِ بیمار می‌گشاید و به او ثابت می‌کند که، «تشخیص» زمانی درست است که «انسان» درک شده باشد.

صحبت‌های دکتر آزاد، پرده از حقیقتی برمی‌دارد که کمتر در گزارش‌های رسمی دیده می‌شود: بهایِ طبابت.

او از سال‌ها تلاش، از ورزشی که حرفه‌ای ادامه نیافت و از سلامتی‌اش که در راهِ خدمتِ به خلق صرف شد، با صدایی آرام، یاد می‌کند.

می‌گوید: ما فقط به این دل‌بسته‌ایم که دعاهای مردم پشت سرمان با شه.

او خود را واسطه‌ای می‌داند که امیدش به دعایِ خیری است که مادران و پدران در پس سال‌ها، برای او و خانواده‌اش، زمزمه می‌کنند.

برای دکتر آزاد، سرمایه واقعی، در لبخندِ بیماری است که دو سال بعد در خیابان او را می‌بیند و می‌گوید: دکتر، یادت هست؟ با همان حرف‌هایت، با همان آرامش دادنت، خوب شدم.

این گزارش، یادآورِ پیامی است که همه ما در روزگارِ پر تلاطم فعلی، به آن نیاز داریم.

دکتر حسین آزاد، نمونه‌ای از آنهایی است که بیمارپیشش احساس نمی‌کند یک شماره است که باید سریع ویزیت شود، بلکه انسانی است که به پناهگاهی آمده تا آرام بگیرد.

در روز پزشک، وقتی به کارنامه ۳۳ ساله کاری دکتر حسین آزاد نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که او درس بزرگی به همکاران جوان‌تر داده است: پزشکی که بتواند بیمارش را قانع کند، آرام کند و به او امید بدهد، بیش از آنکه یک نسخه بنویسد، چیزی شبیه به یک «شفا»، خلق کرده است.

او در عمل نشان می‌دهد که در مطبِ طبیب، اگر عشق باشد، هر نقطه‌ای از این سرزمین می‌تواند شعاعی از دارالشفای امام رضا (ع) برای جان‌های خسته و دردمند باشد.