سایر اخبار
-
یادداشت کوتاه؛
ای عزیز خدا! این بار آمدم برای تشکر
دیدار با بزرگان فقط فرصتی برای گفتن دردها و غصه‌ها نیست. اگر زیارت را ملاقات بدانیم، می‌توانیم از چیزهای خوب زندگی‌مان هم بگوییم. بگوییم امروز خدا چه نعمتی به ما داده است. بگوییم چه کسی را بخشیدیم. کدام گناه را ترک کردیم. کجا توانستیم به کسی کمک کنیم. چه اتفاق خوبی برای فرزندمان افتاد.
-
یادداشت
تأملی در آداب زیارت
زیارت، فقط ایستادن کنار ضریح و گفتن چند جمله نیست؛ بلکه یک دیدار است و دیدار، ادب دارد. همان‌طور که وقتی نزد یک انسان بزرگ و عزیز می‌رویم، با عجله و بی‌توجهی وارد نمی‌شویم، اینجا هم باید مراقب حال خودمان باشیم. آرام‌تر شویم، حواسمان را جمع کنیم، سلام کنیم، حرف بزنیم و گوش دل‌مان را باز کنیم.
-
یادداشت؛
۱۰ روایت از امام کاظم(ع) پیرامون تربیت کودک
امام کاظم علیه السلام در روایات فراوانی به موضوع تربیت فرزند پرداخته اند از جمله ایشان فرمودند هرگاه به فرزندانتان وعده دادید، به آن وفا کنید. زیرا آنان می‌پندارند شما روزی‌دهنده آنها هستید و همانا خدای عزوجل به خاطر هیچ‌چیزی به اندازه زنان و کودکان خشمگین نمی‌شود.
-
یادداشت؛
عملیات «طوفان‌الاقصی»؛ آثار و پیامدها
عملیات «طوفان‌الاقصی» با وجود هزینه‌های سنگین انسانی و مادی، به نقطه عطفی در تاریخ مبارزات فلسطین تبدیل شد. این عملیات نه‌تنها مسئله فلسطین را از حاشیه به مرکز سیاست جهانی بازگرداند، بلکه ماهیت ذاتی رژیم صهیونیستی را برای افکار عمومی جهانی آشکار ساخت و موجی از انزجار و مطالبات حقوقی بین‌المللی علیه این رژیم به راه انداخت.
-
یادداشت؛
آیت‌الله مجتبی حاج آخوند؛ فقیهی که از مکتب امام (ره) برخاست
کرمانشاه در روزگار ستم‌شاهی، شاهد مبارزات روحانی بزرگی بود که از محضر امام خمینی (ره) درس مبارزه آموخت و در بازگشت به زادگاهش، حوزه علمیه مسجد حاج شهبازخان را به پایگاه مبارزه علیه طاغوت بدل ساخت. آیت‌الله مجتبی حاج آخوند، که در ۱۵ مهر ۱۳۸۰ شمسی چشم از جهان فروبست، با تقریر درس اصول امام (ره) و پرورش طلاب کرمانشاهی، نقش بی‌بدیلی در پیوند حوزه کرمانشاه با مرکزیت قم ایفا کرد و پیکرش به امر مقام معظم رهبری در حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه (س) به خاک سپرده شد.
-
یادداشت؛
نماز؛ ستون فقراتِ مدنیت الهی/ تبیین دکترین فرهنگی و تمدن‌سازِ «اقامه‌ی نماز» در پیام رهبر معظم انقلاب
تمدن‌ها بیش و پیش از آنکه با تسلیحات شناخته شوند، با «فضاهای زیستی و کانون‌های اجتماع‌ساز» خود هویت می‌یابند. در پیام رهبری، تحقق عینی فرهنگ نماز، بی‌واسطه به «آبادانی مساجد» و «نقش پدری و پناه‌بخشی ائمه جمعه و جماعات» گره خورده است. مسجد در تمدن اسلامی، ساختمانی تشریفاتی در گوشه خیابان نیست؛ بلکه قلب تپنده محله، کانون قضاوت عادلانه، بارانداز مواسات اجتماعی و سنگر بازتولید سرمایه اجتماعی است.
-
یادداشت؛
کرامت، اساس تربیت نسل کارآمد
«إکرام» به‌عنوان قاعده‌ای بنیادین در تربیت قابل توجه است. بر پایه آیه هفتادم سوره اسراء که بنی آدم را صاحب کرامتی از جانب خداوند دانسته است «وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ» و روایات پرشمار دیگر در این زمینه، تکریم فرزندان رکن رفتارهای تربیتی به شمار میرود.
-
یادداشت؛
دفاع مقدس و قدرت ایمان
دفاع مقدس به ما آموخت که قدرت واقعی فقط چیزی نیست که بتوانی در انبارها و پادگان‌ها بشماری؛ قدرت، گاهی در مادری است که فرزندش را راهی جبهه می‌کند؛ گاهی در جوانی است که از زندگی راحتش می‌گذرد و به میدان میرود؛ گاهی در مردمی است که در سختی، به جای پراکنده شدن، کنار هم می‌ایستند؛ گاهی در کارگری است که با وجود مشکلات، چرخ تولید را می‌چرخاند و گاهی در کسی است که در اوج فشار، امیدش را حفظ می‌کند و اجازه نمی‌دهد دشمن از خستگی و ترس او استفاده کند.
-
یادداشت؛
امروز اسلحه ما چیست؟
مهم این است که بفهمیم جهاد فقط یک شکل ندارد. هر نسلی میدان خودش را دارد و هر آدمی هم سهم خودش را. شهدا از ما نخواستند که دقیقاً همان کاری را انجام دهیم که آنها انجام دادند؛ بلکه از ما خواستند در زمان خودمان، آن‌قدر مرد میدان باشیم که وقتی نوبت دفاع رسید، کنار نکشیم. امروز اگر دشمن می‌خواهد امید مردم را بگیرد، امیدآفرینی یک کار مهم است. اگر می‌خواهد دروغ را جای حقیقت بنشاند، روایت درست یک مسئولیت است. اگر می‌خواهد مردم را از هم جدا کند، همدلی و وحدت یک سنگر است. اگر می‌خواهد کشور ضعیف شود، کار درست و تلاش برای پیشرفت، بخشی از دفاع است. اگر می‌خواهد ما را بی‌تفاوت کند، مسئولیت‌پذیری یک مبارزه است.
-
یادداشت؛
درس‌های دفاع مقدس برای آزمون‌های سخت
جنگ به ما یاد داد که یک ملت فقط با سلاح از خودش دفاع نمی‌کند؛ با صبر خانواده‌ها، با ایستادگی مردم، با امید، با همدلی و با مسئولیت‌پذیری هم می‌جنگد. امروز هم هرکدام از ما ممکن است در یک امتحان باشیم؛ امتحانی که شاید صدای انفجار نداشته باشد، اما به همان اندازه جدی باشد. مهم نیست آزمون ما کجاست؛ خانه، محل کار، مدرسه، دانشگاه یا جامعه.مهم این است که وقتی سختی آمد، ایمانمان فقط در حرف نماند.