اگر قرار باشد بر اساس اسناد درباره دارالشفای حضرتی صحبت کنیم، قدمت آن به ابتدای دوره صفویه باز می‌گردد. احتمالاً قدیمی‌ترین سند، وقفنامه‌ای متعلق به خواجه عتیق منشی، نخستین نایب‌التولیه آستان قدس رضوی و منصوب شاه اسماعیل یکم صفوی است که در سال ۹۳۱ق / ۹۰۴ش، یعنی چیزی حدود ۵۰۰ سال قبل، بخشی از اموال خود را در مشهد، وقف دارالشفای حضرتی کرد تا به درمان و رسیدگی امور بیماران نیازمند و به ویژه زائران محتاج به کمک، اختصاص یابد. با این حال، بعید به نظر می‌رسد که قدمت دارالشفا یا شفاخانه حضرتی به همین پنج قرن خلاصه شود.
