یادداشت | این روزها هوای مشهد، بوی کوچه‌های باریک مدینه را دارد. پرچم‌های سیاه که بر فراز گنبد خورشید هشتم قد می‌کشند، گویی صحن و سرای طوس پای پیاده تا بیت‌الاحزان می‌رود. این شب‌ها ولی‌نعمت‌مان، علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع)، بیش از هر زمان، سوگوار داغ مادری است که سال‌هاست نام و نشانش در خاک پنهان مانده. چه اندوهی عمیق‌تر از این‌که غربت مادر را از زبان اشک‌های پسر بخوانیم؟ آنجا که شمس‌الشموس با سینه‌ای مالامال از درد و افتخار، از شکوه زنی سخن می‌گوید که نور جمالش بر هلال آسمان غلبه می‌کرد، اما در هجوم تازیانه‌ها، با دلی خونین و خشمگین رخت از جهان بربست.
