سفر کردن و دیدار جهان در روزگاری که رفتن یک فرسخ، گاهی یک روز طول می‌کشید، آرزویی بود که نصیب هر کسی نمی‌شد و همین است که هر که پا در راه می‌گذاشت، دست‌خطی روایت‌گونه یا شبیه به یک خاطره‌نوشته هم سیاهه می‌کرد تا آنان که حسرت سفر دارند و پای رفتنشان نیست، بتوانند با خواندن آن، کبوتر خیال خود را در سرزمین‌های دور پرواز دهند و جهان هستی و مردمان دیگر بلاد را بشناسند.
