به گزارش عتبه نیوز، در یکی از روزهای این دهه مبارک، خادمان و خادمیاران رضوی با همراهی گروه دربانان و همکاریبخش کودک حرم مطهر رضوی، راهی بیمارستان تخصصی کودکان دکتر شیخ مشهد شدند تا پیام مهر و امید امام مهربانیها را به کودکان بیمار، برسانند. آنچه در این دیدار رخ داد، فقط یک عیادت ساده نبود، بلکه لحظههایی بود از پیوند معنویت، محبت و شادی که فضای بیمارستان را، دگرگون کرد.
ورود مهمانهای دوستداشتنی
در این برنامه مشترک، ۴ عروسکگردان همراه با ۴ شخصیت عروسکی کودکانه با نامهای «کنجد»، «قندی»، «نعنا» و «موش» حضور داشتند. این عروسکهای دوستداشتنی با حرکات شاد و بازیگوش خود، خیلی زود توجه کودکان را جلب کردند.
در کنار این شخصیتهای عروسکی، دو پسر و دو دختر خادمیار خردسال نیز حضور داشتند؛ کودکانی که خود با لباس خادمیاری، حامل پیام مهربانی و خدمت بودند. حضور این خادمیاران کوچک، حالوهوای برنامه را صمیمیتر و دلنشینتر کرده بود؛ گویی کودکان بیمار، دوستانی همسنوسال خود را در کنارشان میدیدند که با دلهای پاک آمدهاند تا شادی را با آنها تقسیم کنند.
لبخندهایی که دوباره شکوفه زد
فضای بیمارستان کودکان، معمولاً آمیخته با نگرانی، سکوت و نگاههای مضطرب خانوادههاست، اما با ورود این کاروان کوچک شادی، حالوهوای بخشها، بهتدریج تغییر کرد.
کودکانی که برخی با بیماریهای جسمی و برخی با مشکلات روحی دستوپنجه نرم میکردند، با دیدن عروسکها چهرهشان روشن شد. صدای خندهها در راهروها پیچید و چشمهایی که گاهی از درد یا خستگی کمفروغ شده بود، دوباره برق امید گرفت.
بعضی از کودکان با شوق دست تکان میدادند، برخی میخندیدند و برخی دیگر با نگاههای مشتاق به عروسکها خیره میشدند. همین واکنشهای ساده اما صمیمانه، برای همراهان این برنامه ارزشمندترین هدیه بود.
در میان این لحظههای شیرین، مادرانی نیز بودند که با دیدن لبخند فرزندانشان، اشک شوق در چشمانشان حلقهزده بود. لبخندی که شاید پس از روزها یا حتی هفتهها دوباره بر لب کودکشان نشسته بود.
عطر پرچم متبرک رضوی در فضای بیمارستان
در کنار برنامههای شاد کودکانه، حالوهوای معنوی نیز در این دیدار موج میزد. حضور پرچم متبرک حرم مطهر امام رضا (ع) و همراهی خدمه با لباس خدمت فضای بیمارستان را سرشار از معنویت کرده بود.
خانوادهها، کودکان و حتی کادر درمان با احترام و ارادت به این پرچم متبرک نزدیک میشدند و از آن تبرک میجستند. بسیاری از مادران با چشمانی اشکآلود دعا میکردند و امید داشتند که به برکت نام امام مهربانیها، فرزندانشان شفا و سلامتی پیدا کنند.
این لحظهها برای بسیاری از حاضران، لحظههایی عمیق و ماندگار بود؛ لحظههایی که در آن امید و ایمان در کنار هم معنا پیدا میکرد.
هدیههایی از جنس محبت
در ادامه این برنامه، خادمیاران خردسال با شاخههای گل و هدیههای کودکانه و بستههای متبرک به سراغ کودکان بیمار رفتند. این هدیههای کوچک، اما پر از محبت، لبخندهای تازهای بر چهره کودکان نشاند.
هر کودک هدیهای دریافت میکرد و در کنار آن، دعایی برای سلامتی و بهبودیاش خوانده میشد. این لحظهها نشان میداد که گاهی یک توجه کوچک، یک هدیه ساده یا حتی یک لبخند صمیمانه میتواند امید بزرگی در دلها زنده کند.
قدردانی از فرشتگان سفیدپوش
بخش دیگری از این برنامه، قدردانی از تلاشهای شبانهروزی پرستاران و کادر درمان این بیمارستان بود. خادمیاران با حضور در میان پرستاران، با اهدای بستههای متبرک از زحمات آنها تشکر کردند و برایشان آرزوی سلامتی و موفقیت داشتند.
پرستارانی که هر روز با صبر و محبت در کنار کودکان بیمار حضور دارند، با دیدن این فضای شاد و معنوی، لحظههایی متفاوت را تجربه کردند، لحظههایی که خستگی کار سختشان را کمی سبکتر میکرد.
ادامه مسیر مهربانی
این برنامه تنها به یک بیمارستان محدود نمیشود. در ایام دهه کرامت، خادمان و خادمیاران رضوی با همکاریبخش کودک حرم مطهر و همراهی عروسکگردانها و شخصیتهای عروسکی، به دیگر بیمارستانهای ویژه کودکان در مشهد نیز سر میزنند.
هدف این دیدارها، رساندن پیام امید، شادی و معنویت به کودکانی است که به دلیل بیماری، روزهای دشواری را پشت سر میگذارند.گاهی یک حضور کوتاه، یک لبخند، یک بازی ساده یا حتی دیدن یک عروسک شاد میتواند حال یک کودک را تغییر دهد و روزی روشنتر برایش بسازد.
لبخندی که باقی میماند
وقتی کاروان کوچک مهربانی از بیمارستان خارج میشد، شاید برنامه به پایان رسیده بود، اما اثر آن در دلها باقی ماند.
لبخند کودکانی که لحظهای درد را فراموش کردند، اشک شوق مادرانی که امید تازهای گرفتند و حس آرامشی که در فضای بیمارستان جاری شد، همه نشان میداد که مهربانی، سادهترین و درعینحال عمیقترین راه برای روشنکردن دلهاست.
دهه کرامت بار دیگر یادآوری کرد که گاهی بزرگترین معجزه، همین لبخند کوچکی است که بر لب یک کودک مینشیند؛ لبخندی که از دل محبت و یاد امام مهربانیها متولد میشود.
خبرنگار: چکنه
نظر شما