سید محمدحسین اعتماد، از مداحان جوان حرم مطهر امام رضا (ع)، در گفت‌وگو با خبرنگار عتبه نیوز ، خود را «نوکر نوکران علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع) و خادم خادمان سلطان سریر ارتضا» معرفی می‌کند.

این تعبیر در میان خادمان و مداحان آستان قدس رضوی، بیش از آنکه یک عنوان رسمی باشد، نشانه نوعی هویت معنوی و احساس افتخار نسبت به خدمت در حریم امام هشتم شیعیان است. او می‌گوید:مسیر مداحی‌اش از سال‌های نوجوانی و در مجالس کوچک محلی آغاز شده است؛ مجالسی که اغلب در مساجد محله یا روضه‌های خانگی برگزار می‌شد.

 اعتماد، توضیح می‌دهد: تجربه‌های ابتدایی در چنین فضاهایی، به‌تدریج زمینه آشنایی او با فضای مداحی و ارتباط عاطفی با اهل‌بیت (ع) را فراهم کرده است. با گذشت زمان و استمرار در این مسیر، حدود سه تا چهار سال پیش توفیق پیدا کرده است که به عنوان مداح در آستان قدس رضوی نیز به خدمت بپردازد.

به گفته این جوان مداح، حضور در حرم امام رضا (ع) برای کسی که در فضای مداحی فعالیت می‌کند، صرفاً یک فرصت حرفه‌ای یا هنری نیست؛ بلکه تجربه‌ای معنوی و عمیق است که به سختی می‌توان آن را در قالب کلمات، توضیح داد.

 اعتماد در توصیف این ارتباط، می‌گوید: فضای حرم برایم مملو از خاطره و تجربه‌های روحی است؛ تجربه‌هایی که در طول حضور مداوم در این مکان شکل گرفته‌اند.

او، معتقد است: بسیاری از اتفاقاتی که در مسیر زندگی و فعالیت‌هایش رخ داده، با عنایت امام رضا (ع) همراه بوده است. در موقعیت‌هایی که احتمال بروز مانع یا دشواری وجود داشته، شرایط به شکلی رقم خورده که مسیر خدمتم در حرم هموار شده است. 

اعتماد این موضوع را نشانه‌ای از لطف و توجه امام هشتم به خادمان و دلدادگان خود می‌داند. او در ادامه سخنان خود به ویژگی «رأفت رضوی»، اشاره می‌کند و مفهومی که در فرهنگ زیارت امام رضا (ع)، جایگاه ویژه‌ای دارد. از نگاه او، رأفت امام به این معناست که زائر در مواجهه با ایشان احساس نزدیک شدن و آرامش می‌کند و می‌تواند بدون واسطه، با امام سخن بگوید.

او، توضیح می‌دهد: بسیاری از زائران وقتی به حرم می‌آیند، با امید به برآورده شدن حاجتی خاص یا حل مشکلی مشخص به امام متوسل می‌شوند، اما از نظر او، تجربه زیارت فراتر از این خواسته‌های مشخص است.

او، معتقد است: گاهی حتی پیش از آنکه زائر خواسته خود را بر زبان بیاورد، آرامش و گشایش درونی در دل او، ایجاد می‌شود. اعتماد در این‌باره، می‌گوید: رأفت امام رضا (ع) به گونه‌ای است که انسان احساس می‌کند امام از درون او آگاه است و نیازی به بیان طولانی خواسته‌ها نیست. از نظر او، مهم‌ترین شرط بهره‌مندی از این توجه، صداقت قلبی و صفای دل است؛ یعنی زائر باید با نیتی خالص و دلی آرام، وارد حرم شود.

این مداح جوان در بخش دیگری از سخنان خود به شرایط اجتماعی و اقتصادی جوانان اشاره می‌کند و می‌گوید: بسیاری از جوانان امروز با دغدغه‌های مختلفی در زمینه کار، آینده و مسائل معیشتی روبه‌رو هستند. این فشارها گاهی باعث ناامیدی یا خستگی روحی می‌شود. اما سختی‌ها همیشه جنبه منفی ندارند و در بسیاری از موارد می‌توانند عامل رشد و پختگی انسان باشند. از نظر او، انسان در مواجهه با چالش‌ها می‌تواند به استقامت و بلوغ بیشتری برسد. در کنار این نگاه، او بر اهمیت توکل و توسل تأکید می‌کند و معتقد است، وقتی انسان در کنار تلاش و برنامه‌ریزی، ارتباط معنوی خود با اهل‌بیت (ع) را حفظ کند، فشار مشکلات برایش قابل تحمل‌تر می‌شود.

 این مداح جوان، بیان می‌کند: اگر در سختی‌ها و مشکلاتی که کاری از دست کسی بر نمی‌آید، کار را باید دست ائمه سپرد و به آنان توسل جست. از نگاه او، این جملات بیانگر نوعی اعتماد قلبی به امام رضا (ع) است؛ اعتمادی که می‌تواند در لحظات دشوار به انسان امید و آرامش بدهد. در پایان گفت‌وگو، هنگامی که از او پرسیده می‌شود، اگر بخواهد با امام رضا (ع) سخنی بگوید، چه خواهد گفت، پاسخ خود را در قالب شعری احساسی بیان می‌کند؛ شعری که بیشتر شبیه یک نجوا و درد دل با امام است:

قدم قدم داره دلم میزنه فریاد

با چشم گریون جلوی پنجره فولاد

خدا میدونه از خودم هیچی ندارم

هرچی که دارمو امام رضا (ع) بهم داد

خوبی هاتو نمیبرم از یاد

 به آبروی پنجره فولاد

کربلا چشمم به حرم افتاد

گفتم امام رضا [(ع)]خونه ات آباد

امام رضا [(ع)]خیلی دوست دارم

او سخنان خود را با ذکر صلوات و درود بر اهل‌بیت (ع) به پایان می‌برد؛ پایانی که نشان می‌دهد برای او مداحی تنها یک اجرای آیینی نیست، بلکه نوعی پیوند عاطفی و معنوی دائمی با امام رضا (ع) است.