«دحو الارض » در لغت به معنای «گسترش دادن» و «بسط زمین» است. بر اساس روایات اسلامی، نخستین نقطهای که از زیر آب سر برآورد و زمین از آن گسترده شد، سرزمین مکه و محل خانه خدا بود.
در حدیثی از امام رضا علیهالسلام آمده است :
«در شب بیستوپنجم ذیالقعده ، حضرت ابراهیم و حضرت عیسی علیهماالسلام متولد شدند و زمین از زیر کعبه گسترش یافت .»
(اقبال الاعمال، سید بن طاووس، ج۱، ص۳۱۱)
این روز، در روایات اهلبیت علیهمالسلام از روزهای پرفضیلت سال شمرده شده و برای آن اعمالی ویژه بیان شده است ؛
از جمله روزهداری، غسل، نماز مخصوص، ذکر و دعا
امام رضا علیهالسلام درباره فضیلت روزه این روز فرمودند:
«روزه روز بیستوپنجم ذیالقعده، برابر با روزه هفتاد سال است.»
(وسائل الشیعه، شیخ حر عاملی، ج۱۰، ص۴۴۷)
از اعمال مشهور دحو الارض ، دو رکعت نماز میان ظهر و عصر است که در مفاتیحالجنان نقل شده؛ نمازی که اهل دل، آن را فرصت نزول رحمت و اجابت دعا میدانند.
همچنین ذکر «لا حول و لا قوة الا بالله» و خواندن دعای مخصوص این روز، از اعمال سفارششده است.
(مفاتیحالجنان، اعمال روز ۲۵ ذیالقعده)
در میان همه فضیلتهای دحو الارض ، زیارت حضرت علیبنموسیالرضا علیهالسلام جلوهای ویژه دارد؛ چرا که در روایات، این روز از ایام مخصوص زیارتی آن امام رئوف معرفی شده است.
عاشقان اهلبیت علیهمالسلام باور دارند که در دحو الارض، صحن و سرای رضوی رنگ دیگری دارد و دلهای زائران، نزدیکتر از همیشه به آسمان میشود.
شیخ عباس قمی در مفاتیحالجنان نقل میکند که :
روز دحو الارض، از روزهای مخصوص زیارتی امام رضا علیهالسلام است و زیارت آن حضرت در این روز، فضیلت فراوان دارد.
(مفاتیحالجنان، باب زیارات امام رضا علیهالسلام)
در حدیثی از امام رضا علیهالسلام نیز آمده است :
« هرکس مرا با وجود دوری راه زیارت کند، روز قیامت در سه موقف سخت به یاری او خواهم آمد.»
(عیون اخبار الرضا، شیخ صدوق، ج۲، ص۲۵۶)
دحو الارض، روز بازگشت زمین به آرامش و دلها به سوی خداست؛
روزی که آسمان، زمینیان را به توبه، دعا و زیارت فرا میخواند
و حرمهای نورانی اهلبیت علیهمالسلام، پناهگاه عاشقانی میشود که میخواهند دل خویش را به وسعت رحمت الهی گره بزنند.
نظر شما